باورهای دیرینه و رایج شیعیان است. بر اساس این باور، فاطمه دختر پیامبر(ص) نه به مرگ طبیعی، بلکه بر اثر آسیب‌هایی که برخی از صحابه پیامبر وارد کردند، به شهادت رسید. شیعیان عامل اصلی شهادت او را عمر بن خطاب می‌دانند و هر سال در ایام فاطمیه برای او عزاداری می‌کنند؛ اما اهل‌سنت، درگذشت وی را ناشی از غم و اندوه پس از رحلت پیامبر(ص) می‌دانند.
شیعیان برای اثبات شهادت حضرت زهرا(س) به روایات مختلفی استناد کرده‌اند؛ از جمله نقل امام کاظم(ع) که او را صِدّیقه شهیده خوانده و روایت امام صادق(ع) در کتاب دلائل الامامه (تألیف قرن سوم قمری) که علت شهادت فاطمه(س) را سقط جنین در اثر ضربه ذکر کرده است.
منابع شیعه و اهل‌سنت به وقایعی مانند هجوم به خانه فاطمه، سقط جنین و سیلی و تازیانه زدن به وی اشاره کرده‌اند. کهن‌ترین منبع شیعیان در این باره کتاب سلیم بن قیس هلالی (قرن اول هجری) است و برخی منابع اهل‌سنت نیز روایات مشابهی نقل کرده‌اند. در کتاب الهجوم علی بیت فاطمه روایاتی از ۸۴ راوی در منابع اهل‌سنت نقل شده است.
باور به شهادت حضرت زهرا(س) با شبهاتی همراه بوده و پاسخ‌هایی نیز به آنها داده شده است. برای مثال، در پاسخ به اینکه خانه‌های مدینه در آن زمان در نداشتند، سید جعفر مرتضی عاملی (۱۳۶۴-۱۴۴۱ق) به روایاتی اشاره کرده که در داشتن خانه‌ها رایج بوده است. درباره سکوت امام علی(ع) نیز گفته شده که وی به دستور پیامبر و برای حفظ مصالح مسلمانان ابتدا صبر کرد و بنابر نقلی که در کتاب سلیم وجود دارد پس از اقدام عمر بن خطاب، علی به او حمله کرد و عمر با کمک دیگران علی(ع) را مهار کردند.
نویسندگان اهل‌سنت مناسبات مثبت امام علی(ع) و حضرت فاطمه(س) با خلفا را برای ردّ شهادت او ذکر کرده‌اند، اما از نظر شیعیان مشورت خلفا با علی(ع) به معنای همکاری نزدیک نبوده و خلفا علی(ع) را منزوی کرده بودند و تنها در موارد ضروری با او مشورت می‌کردند. همچنین ازدواج ام‌کلثوم، دختر امام علی(ع)، با عمر بن خطاب، از نظر شیعیان با اجبار صورت گرفته و نشان‌دهنده ارتباط نزدیک نبوده است.
